Omringd

Iedere keer als ik het zie, raakt het me weer.
De chaconne van Bach, uitgevoerd door Liza Ferschtman en opgedragen aan Ramsey Nasr*.
Ramsey zit in het midden en kijkt verwachtingsvol naar Liza
Zij is volledig gefocust op haar instrument.
En terwijl de strijkstok nog geen snaar aanraakt,
Zie je dat de setting Ramsey raakt.
Om hem heen zit een groep mensen in een kring
Stil en met een neutrale gezichtsuitdrukking.
De muziek start.
Met een paar rake streken weet Liza de ruimte te vullen.
Kippenvel! Iedere keer weer.
Wat traag komt het stuk op gang maar dan gaat de camera weer naar Nasr.
Je ziet de emotie op zijn gezicht
Is het de pijn van het leven? Is het de muziek die zijn weg naar binnen baant?
Het feit dat Liza – ondanks de aanwezigheid van meerdere mensen,
Alleen voor hem lijkt te spelen?
Het stuk geeft zoveel ruimte voor gedachten.
En wat Ramsey denkt of voelt weet ik niet.
Wel weet ik dat het een beeld is dat mij telkens treft.
De mensen in een kring om Ramsey heen
Zoals in het begin, de vrienden van Job
Zonder oordeel, zonder woorden.
Zitten en luisteren.
Luisteren naar de zoete klanken van het leven
Maar ook tijdens de storm en wanneer je door emoties wordt overmand.
Zo moet het zijn.
Zo moet vriendschap zijn.
Zo is liefde.
Luisteren.
Om de persoon heen zitten
Onvoorwaardelijk en zonder haast of oordeel
Misschien ook met eigen emoties.
Maar gewoon omringen
Er zijn.

Welke rol heb ik?
Die van Ramsey of Liza?
Die van de viool?
Of één van de omstanders?

Door het stuk op verschillende momenten te beluisteren,
Kom ik erachter dat je diverse rollen krijgt in dit leven.
En ik hoop een steun te mogen zijn
Voor mensen bij wie de pijn van het leven zwaar op hen drukt.
Zelf voel ik mij vaak zitten op de plek van Ramsey
door de ruimte die ik steeds meer krijg van vrienden en familie.
Om te zijn wie ik geworden ben.
De chaconne geeft klank aan het doorvoelen van het leven.
Het leert mij ook dat het niet in een keer af hoeft te zijn.
Geen goed boek dat in één dag geschreven wordt.
Maar hoofdstuk voor hoofdstuk.
En ook al wisselt je rol of stemming
één ding blijft overeind:
Er klinkt altijd muziek.

Ter voorbereiding op een gesprek met mijn psycholoog schreef ik dit stuk over emoties en het leven. *Het muziekstuk waar ik over schrijf vind je hier.

Een gedachte over “Omringd

  1. Hallo Judith,

    Je hebt in mei dit stuk met ons gedeeld. Ik heb het een aantal keer gelezen. En de muziek (die ik niet kende) heb ik een aantal keer beluisterd op YouTube. Ik vind jouw omschrijving van de zetting mooi. Ik hoop dat jij je ook omringd voelt door een kring van mensen. En ik hoop dat die je veel liefde geven. De muziek maakt me melancholisch. Maar op het laatst ook rustig. Het lijkt op het leven met moeite en verdriet. Maar met hoop en troost als uitkomst. Ik wens jou bij alle moeite en verdriet ook heel veel blijdschap en vrede toe. Ik hoop dat je kracht en wijsheid vind om ook van de mooie dingen te genieten en om dat door te geven aan anderen. Zo zit je inderdaad soms op de stoel van Ramses en soms speel je de viool.

    Hartelijke groet, Gerda Timmermans. Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s