Een andere focus

viewer-1441942_960_720Half okt: Vandaag moet ik naar het UWV voor een keuring. Ik zit nu twee jaar in de ziektewet en moet dan over naar de WIA. Maar dan moet ik eerst gezien worden door een verzekeringsarts en een arbeidsadviseur. We nemen plaats in de wachtkamer en worden al snel opgehaald door de arts. Zij vraagt naar mijn situatie en we trekken de conclusie dat alles wel een stuk slechter is dan de vorige keuring die ik nog maar een jaar eerder had. In het verslag van vorig jaar wordt alleen nog over schouderproblemen geschreven. Ze doet een kort fysiek onderzoek en zit daarbij veel aan mijn schouders en tilt mijn armen op. Het is pijnlijk en ik ben blij als ik mijn shirt weer aan mag doen. Ik hoop dat het volgende bezoek niet zo lang duurt omdat ik inmiddels flink last heb van mijn armen en schouders.

Het gesprek dat daarop volgt is juist heel kort. De dame vertelt over de mogelijkheden en heeft van mij geen informatie nodig. Dus al snel zitten we in de auto en kan ik naar bed om even te liggen en hopelijk zo de pijn weer kwijt te raken. Mijn man vraagt zich af waarom ik tijdens zo’n onderzoek niet wat kritischer ben of het onderzoek al dan niet nodig is. Ik kan verwijzen naar brieven met conclusies van artsen in plaats van dat ik het nu moet bezuren. Later die middag zegt een vriendin hetzelfde en ik voel me wat soft dat ik dit allemaal toelaat. Maar ik denk dat het belangrijk is om mee te werken. Ik ben al deze dingen zo zat. Ik wil gewoon door.

Na bijna twee jaar thuiszitten is het voor mij wel tijd om te kijken naar wat wel kan qua werk. De re-integratiecursus was zinvol maar een betaalde baan zit er voor mij nu niet in. Te onvoorspelbaar. Ik zou mijn baas niet willen zijn. Dus op zoek naar vrijwilligerswerk. En nu alles rond is qua uitkering is dit ook mogelijk.

Het is voor mij niet mogelijk om hetzelfde werk weer op te pakken. En dat snijdt want het ligt mij zo na aan het hart. Maar misschien kan ik in het klein iets voor een ander betekenen. Gewoon wat dichter bij. Ik stuit op een blog van een arts uit het UMC die een ontroerend praktijkverhaal schreef en heel persoonlijk extra dingen voor iemand op de IC ging regelen. Niet zijn kennis en kunde als arts domineerden in het verhaal, maar juist dat kleine menselijke gebaar. Dat extraatje wat die patiënt op dat moment goed kon gebruiken en wat hij mogelijk maakte. En dat inspireerde mij.

Het is goed om de slag te maken naar wat kleiner en dichter bij huis. En zo na te denken over hoe een kleine bijdrage te leveren aan het leven van iemand die dat op dat moment nodig heeft.  Al is het maar een paar uur verdeeld over de week.

Een zoektocht waar ik hopelijk binnenkort meer over kan schrijven. Nu eerst de WMO afwachten voor een rolstoel. Zodat ik weer zelf op pad kan. Ik zie ernaar uit. Even mij richten op wat anders dan alleen maar thuis. Een andere focus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s